Mięśnie dna miednicy, bo o nich mowa, rozciągają się między kością łonową a guziczną, gdzie podtrzymują pęcherz, pochwę i odbyt. Zwane są też:

• mięśniami łonowo-guzicznymi,
• mięśniami pochwy
• mięśniami Kegla.

Niektórzy uważają, że ta ostatnia nazwa jest błędna – a wzięła się od błędnej interpretacji nazwy ćwiczeń tej grupy mięśni, nazywanych od ich wynalazcy i propagatora dr. Alberta Kegla, czyli tzw. ćwiczeń mięśni Kegla. Teoria teorią, a fakt pozostaje, że wiele kobiet zna tę grupę mięśni jako mięśnie Kegla właśnie. I nie chodzi o to, jak się te mięśnie nazywa, tylko o to, aby je ćwiczyć.


Dlaczego warto?

• Ciąża i poród

Mięśnie dna miednicy są bardzo istotne podczas ciąży, ponieważ współuczestniczą w dźwiganiu ciężaru płodu. Równie ważną rolę odgrywają podczas porodu naturalnego – kiedy są elastyczne, ułatwiają wyparcie dziecka. Jeśli kobieta jest ich świadoma i potrafi je kontrolować (czyli rozluźniać i napinać, zależnie od potrzeby), łatwiej uniknie nacinania lub pęknięcia krocza. Elastyczne, wyćwiczone mięśnie równa się mniejsze ryzyko nadmiernego rozciągnięcia i ich szybszy powrót do stanu sprzed porodu.

Uwaga: w przypadku zagrożonej ciąży lepiej powstrzymać się od ćwiczeń.

Ćwiczenia mięśni Kegla można zacząć już w 24 godz po porodzie (naturalnym). Należy wykonywać je przez około 2-3 miesiące, aby osiągnąć pełną ich sprawność.

• Zapobieganie schorzeniom

Ponieważ mięśnie dna miednicy obejmują pęcherz, pochwę i odbyt, ćwiczenia Kegla to nie tylko łatwiejszy poród. Kiedy są wiotkie i nieelastyczne, kobieta ma większą szansę na wystąpienie takich schorzeń, jak:

• nietrzymanie moczu (nawet podczas kichania, kaszlu, wykonywania ćwiczeń fizycznych),
• wypadanie macicy czy pęcherza
• zaparcia.

Profilaktyka – czyli wykonywanie ćwiczeń mięśni Kegla – nie zajmuje dużo czasu, a może przynieść wymierne korzyści.