Rola dziadków w wychowaniu dziecka

Dziadkowie i babcie – jakże odmienne są obecne skojarzenia z nimi. Z jednej strony mamy nieśmiertelny obraz staruszków zaszytych w swoim przytulnym mieszkaniu z fotelem bujanym, kotem i robótkami na drutach. Z drugiej osoby, które w końcu podczas emerytury próbują wykorzystać czas wolny aktywnie, podróżując i ucząc się wciąż to nowych rzeczy. Bez względu na to, do której grupy zaliczają się dziadkowie naszych dzieci, wszystkich łączy jedno uczucie – miłość do swoich wnuków.

Dziadkowie chcą jak najlepiej nie tylko dla nich, ale i dla nas. Często chcą nas odciążyć od codziennych obowiązków, zapraszając maluchy do siebie. Osoby starsze cudownie potrafią czerpać przyjemność z przebywania z dziećmi, fantastycznie się nieraz dopełniają. Ta energia, iskierki w oczach i ciekawość świata przeplatają się wtedy z dobrotliwym spojrzeniem, spokojem, wyrozumiałością i doświadczeniem.


Zdarza się jednak, że to doświadczenie objawia się w mało przychylny dla nas sposób.

• Dziadkowie odchowali swoje dzieci, więc sądzą, iż wiedzą, co robić we wszelkich codziennych i kryzysowych sytuacjach, nierzadko pouczając Was lub, co gorsza, po kryjomu przed Wami próbując wychowywać malucha w taki sposób, na jaki się nie zgadzacie. Często słyszę o przemycaniu przez babcie mięska wśród wegetariańskich dzieci bądź pokątne sprzątanie zabawek po malcu, chociaż tyle razy powtarzałaś, że ma się on uczyć samodzielności i odpowiedzialności.

W takim przypadku najprostsze rozwiązanie jest najlepsze: rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać. Pokażcie dziadkom, że jesteście dorośli, kompetentni jako rodzice. Doceńcie i bądźcie wdzięczni za wszelką pomoc, jednak postawcie jasno granice. Weźcie pod uwagę fakt, że nadmierne zainteresowanie sprawami wychowywania wnuka nie musi świadczyć, o tym, że Twoi bądź męża rodzice nie ufają Wam. Może po prostu chcą się czuć potrzebni i użyteczni? Nie unikajcie więc sytuacji, kiedy to dziadkowie mają opiekować się wnuczętami.


W relacjach międzypokoleniowych dziecko ma szanse lepiej się rozwijać.

• Przede wszystkim wzmacniają się więzi rodzinne różniące się od tych, które opierają się na relacji rodzic – dziecko.
  
  
• Osoby starsze obcując z dziećmi w niewymuszony, naturalny sposób zazwyczaj potrafią przekazać maluchowi tradycje, zasady etyczno-moralne, dają poczucie miłości i bliskości.
  
  
• Stają się w pewien sposób bohaterami, przekaźnikami jakiejś odległej wiedzy, której nie posiadają rodzice.
  
  

1

2

Przeczytaj także:

	Przemoc wobec dzieci STOP Rodzice najczęściej mają dobre intencje. Jeszcze przed narodzinami malucha zaczynają snuć plany na kogo wyrośnie ich dziecko. Są zgodni, że ma być szczęśliwe, uczciwe, odważne i asertywne. Potem szybko uczą się, że w kryzysowych momentach tradycyjny klaps jest bardzo pomocny. Przecież maluch – po takiej karze – przestaje krzyczeć, zabiera paluszki z kontaktu i – krótko mówiąc – staje się grzeczny. Tylko czy dzięki tej szybkiej metodzie...
	Spanie z dzieckiem Odkąd Krysia pojawiła się na świecie, początkowo skutecznie wdrażaliśmy obraną strategię wychowania. W dzień była opieka nad córeczką, nieustanne noszenie na rączkach, częste i długie karmienia piersią na żądanie, średnio 8-12 razy na dobę, minimum 20 minut, co dawało naprawdę dużo czasu spędzanego razem i było dodatkowo dużym obciążenie dla kręgosłupa.
	Dlaczego dziecko kłamie? Długi nos Pinokio jest przestrogą dla każdego przedszkolaka. Gdy maluch mija się z prawdą, rodzice przypominają mu historię drewnianego pajacyka i tłumaczą, że kłamstwo ma krótkie nogi. Często jednak dorosłym umyka fakt, iż ich dziecko żyje w innym świecie. W świecie, w którym króluje fantazja, a fakty odgrywają drugorzędną rolę...
	Bunt dwulatka – jak sobie radzić? W wieku dwóch lat następuje przełom w życiu malutkiego człowieka. Przełom ten wiąże się z rozwojem nowych zdolności fizycznych i psychicznych, a także z pierwszym w życiu dziecka buntem. Zapewne wielu z nas zastanawia się, skąd u dwulatka potrzeba buntowania się. Wynika to z faktu, iż każdy wiek rządzi się swoimi prawami i dotyczy to również wieku niemowlęcego...
	Jak przygotować dziecko na bycie przedszkolakiem? Jak najlepiej przygotować dziecko do tej ogromnej zmiany w życiu i pomóc w czasie pierwszych dni? Pamiętajcie, że bardzo ważne jest nastawienie. Optymistyczne podejście do tego nowego etapu w waszym życiu gwarantuje Wam połowę sukcesu. Musicie być pewni, że przedszkole to dobre miejsce dla waszego dziecka. Z pewnością będziecie mieć tremę, spróbujcie jednak zachować pogodę ducha.

Dodaj do ulubionych