Pierwsza noc po porodzie. Szpital. M: O matko, przecież ja nie mogę ciągle wstawać i wyciągać go z tej cholernej mydelniczki! Przecież miałam się oszczędzać, boli mnie wszystko! Wezmę go do łóżka... P: Pani nie wolno spać z dzieckiem! Pani je przygniecie, spadnie i co będzie?! M: ?!?!?!

Odkąd Krysia pojawiła się na świecie, początkowo skutecznie wdrażaliśmy obraną strategię wychowania. W dzień była opieka nad córeczką, nieustanne noszenie na rączkach, częste i długie karmienia piersią na żądanie, średnio 8-12 razy na dobę, minimum 20 minut, co dawało naprawdę dużo czasu spędzanego razem i było dodatkowo dużym obciążenie dla kręgosłupa.

W małym górskim miasteczku, przy małej bocznej uliczce, stała niewielka trochę odrapana kamienica. Na poddaszu, w skromnym pokoiku mieszkała kobieta i mała dziewczynka. Każdego wieczoru, gdy gwiazdy pokrywały już cale niebo, a księżyc wesoło mrugał przez chmury, wybierały z półki książkę i kładły się obok...

Duża różnica wieku pomiędzy rodzeństwem bywa czasem poważnym problemem. Rodzice są zawiedzeni. Jeszcze przed narodzinami młodszego dziecka snuli wizję wspólnych wypadów za miasto, gdzie starszak opiekuje się niemowlakiem… A gdy na świecie pojawia się nowy członek rodziny i ze strony starszej córki lub syna nie widać specjalnego zainteresowania, pojawia się pytanie: co zrobić, aby rodzeństwo się polubiło? Odpowiedzi na tę nurtującą kwestię poszukamy wspólnie z Agnieszką Stein.

– Kiedy dziecko ma trudności w obszarze wydalania zdarza się, że trzeba dać mu spokój na bardzo długi czas, aż niejako „zapomni” o trudnych emocjach związanych z daną sytuacją i odważy się spróbować ponownie – odpowiada na pytanie naszej użytkowniczki psycholog Agnieszka Stein. 

Dzieci wsadzają palce do buzi, a rodzice stosują przeróżne sztuczki, aby temu zapobiec. Jedne metody są bardziej skuteczne, inne mniej. Jednak czy za każdy razem powinniśmy interweniować? Jak się należy zachować, gdy nasze dziecko ssie palce, i kiedy najlepiej odpuścić – powie nam psycholog Agnieszka Stein.

Time out to chyba jedna z najpopularniejszych w tej chwili metod wychowawczych w odniesieniu do małych dzieci. Popularna, bo polecana. Daje jednoznaczną podpowiedź, co robić w trudnych sytuacjach, a rodzice zagubieni w gąszczu wymagań, które stawia się im i ich dzieciom, z ulgą z tej metody korzystają.

Rodzice najczęściej mają dobre intencje. Jeszcze przed narodzinami malucha zaczynają snuć plany na kogo wyrośnie ich dziecko. Są zgodni, że ma być szczęśliwe, uczciwe, odważne i asertywne. Potem szybko uczą się, że w kryzysowych momentach tradycyjny klaps jest bardzo pomocny. Przecież maluch – po takiej karze – przestaje krzyczeć, zabiera paluszki z kontaktu i – krótko mówiąc – staje się grzeczny. Tylko czy dzięki tej szybkiej metodzie...

Zanim zostałam mamą, marzyłam, że wcielę wszystkie porady związane z  rodzicielstwem bliskości: noszenie w chuście, karmienie piersią na żądanie, budowanie więzi poprzez bliski kontakt czy stosowanie wielorazowych pieluszek. Do macierzyństwa przygotowywałam się pilnie. Czytałam książki, podpytywałam mamy uroczych maluchów i snułam w  międzyczasie wizję bycia mamą jak najbliżej dziecka. Kiedy zaszłam w  ciążę, wykonałam dziki taniec radości.