Do niedawna Pacanów słynął jedynie z przygód Koziołka Matołka, niestrudzonego i jakże rezolutnego poszukiwacza tego miasteczka. Od lutego bieżącego roku, mieszkańcy Pacanowa mają jednak nowy powód do dumy. Po wieloletnich staraniach do użytku została oddana siedziba Europejskiego Centrum Bajki, którego patronem jest właśnie Koziołek Matołek, ulubieniec wszystkich dzieci.

To dzięki byłemu Ministrowi Kultury Waldemarowi Dąbrowskiemu Pacanów zaczął stopniowo przeobrażać się w stolicę bajki. Od siedmiu lat organizowane są tam Festiwale Kultury Dziecięcej, pierwszy z nich przypieczętował decyzję o budowie nowoczesnego ośrodka, w którym dzieci będą mogły uczyć się poprzez zabawę – takie bowiem jest główne hasło i zamierzenie przedsięwzięcia.

Budynek wyposażony w czytelnię, bibliotekę, księgarnię, sale kinowe i warsztatowe, posiada także bogaty plac zewnętrzny. Wspaniałe ogrody otaczające ECB podzielone są kolorystycznie (na biały, purpurowy i żółty) oraz tematycznie (ogród dotyku, smaku, zapachu). Jeśli ktoś nie wierzył, że gruszki rosną na wierzbie, tam może się przekonać, że tak właśnie jest! Ponadto mnóstwo kwiatów, zieleni, strumyków (niekoniecznie rwących), altanek, młyńskie koło, a nawet amfiteatr.

Prawdziwa przygoda ze światem bajki zaczyna się jednak po wejściu do głównego budynku. Przewodnik (i tu również niespodzianka – Królewna Śnieżka, Dzwoneczek lub Piotruś Pan) zadbają o najmłodszych już na samym wstępie. Każdy obowiązkowo musi zmienić obuwie, a w zamian dostaje czerwone buty elfa.

fot. Łukasz Wrzesiński

fot. Łukasz Wrzesiński

Dalszy rozwój wydarzeń to także same przyjemności. Dzieci poznają bajkową krainę za pomocą dotyku, wzroku, słuchu. Tam wszystko jest magiczne, aura nieco tajemnicza, postaci zagadkowe. A wszystko to sprawia, że dziecko chętnie daje się ponieść wodzom fantazji. Podróż przez wystawę „Bajkowy Świat” składa się z wielu etapów i trwa niespełna 2 godziny. Zbyt długo? Skądże! Czas w ECB płynie bardzo szybko, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. A gdy mali odkrywcy opuszczają centrum, pod nosem mówią do siebie wiersz Kornela Makuszyńskiego: