Oddanie dziecka do żłobka to trudna decyzja. Wiadomo, że dziecko rozwija się najlepiej przy kochających, troskliwych rodzicach. Spokój, miłość, kontakt cielesny, poczucie bezpieczeństwa to podstawowe jego potrzeby. Niektórzy rodzice nie mają takiego wyboru. Decydują się oddać małe dziecko na czas pracy do żłobka. Do frustracji spowodowanej rozstaniem dochodzi niepokój, czy żłobek spełni nasze oczekiwania.
fot. fot. Grzegorz Barasiński
Pojawiają się obawy:
czy dziecko będzie tam miało właściwą opiekę,
czy będą właściwe standardy higieniczne,
czy personel prawidłowo zaopiekuje się naszym maluchem,
czy będzie miało warunki do spania i zabawy,
czy będzie jadło,
czy będzie płakało,
czy będzie chorowało, stykając się z dużą gromadką dzieci...?
Jak wybrać żłobek?
Dopytaj rodziców, których dzieci już tam są. Nie sugeruj się liczbą wyuczonych na pamięć wierszyków (często słyszę od rodziców, że ma to stanowić miarę wysokiej jakości żłobka). Jak kochany rodzicu dziecko uczy się wierszyka? Ile czasu z zabawy trzeba mu zabrać, żeby go nauczyć kilku zwrotek? (co innego piosenki czy rymowanki). Na rozwój intelektu przyjdzie czas. Żłobek ma zapewnić dziecku fizyczne i emocjonalne bezpieczeństwo i rozwój.
Sama zobacz warunki: czystość, wielkość sal, zabawki, otoczenie...
Porozmawiaj z opiekunkami. Pytaj w takiej rozmowie o wszystko: godziny posiłków, snu, spacerów, wietrzenie sal, liczba opiekunów, wielkość grupy...
Plusy
Dzieci uczęszczające do żłobka stają się bardziej aktywne (wyjątkiem są dzieci, które są nieśmiałe).
Uczą się żyć w interakcjach z innymi dziećmi i dorosłymi.
Mają zapewnione wiele bodźców – kąciki zabaw, zabawy zespołowe, rytmikę, plastykę.
Rozwijają współczucie i zrozumienie dla innych.
Uczą się zachowania niezależności, ale i współdziałania z innymi dziećmi.
Instytucja zapewnia rutynę – stałość godzin zabawy, posiłków, snu – to bardzo ważne w prawidłowym rozwoju.
Dziecko uczy się również przez obserwacje, jakie zachowania są naganne, nieakceptowane, przynoszące krzywdę innym.
Co robić, gdy już wybrałaś żłobek?
Postaraj się przez kilka pierwszych dni zostawiać dziecko na krócej – nauczy się, że wracasz, pozna inne dzieci.
Jeżeli nie wolno dzieciom wnosić swoich zabawek, niech ma swoją przytulankę w samochodzie.
Panuj nad emocjami. Gdy Ty będziesz przestraszona tym, że zostawiasz dziecko – w nim strach będzie większy.
Pożegnaj się szybko, nie przedłużaj rozstania, powiedz, gdzie idziesz. Możesz zadzwonić za pół godziny i spytać opiekunek, jak dziecko funkcjonuje. Nie rozmawiaj wtedy z dzieckiem – Twój głos może spowodować przypływ tęsknoty i ponowny płacz.
Nie martw się, gdy płacze przy powitaniu. Często są to łzy szczęścia z ponownego spotkania z Tobą, a nie spowodowane tym, że dziecku było w żłobku czy przedszkolu źle. Może być również zmęczone.
Spokojnie podchodź do poniedziałków. Często po weekendzie z rodzicami dziecko nie chce iść do żłobka (jak z Twoją chęcią pójścia do pracy w poniedziałki?)
Po powrocie spędzaj z dzieckiem duuuużo czasu, daj mu swoje zainteresowanie.
To w żłobku moja córka nauczyła się siadać na nocnik (do dziś pamiętam, jak śmiesznie wyglądała siedząca na nocnikach piętnastka dzieci). To w żłobku postawiła swoje pierwsze kroki – opiekunki cieszyły się na równi ze mną.
Nie każde dziecko będzie w żłobku szczęśliwe, nie każda matka będzie mogła spokojnie pracować, gdy jej dziecko będzie z nią w separacji i pod opieką innej osoby.
Zanim się urodziłaś, nigdy nie zadałam sobie tego pytania: jak spać? To było tak oczywiste: dzieci śpią w łóżeczkach. Bezpiecznie i komfortowo. Bombardowana dobrymi radami z mądrych poradników, z ust doświadczonych mam i babć, nigdy nie zwątpiłam w przydatność tego niezwykłego wynalazku, jakim jest łóżeczko dziecięce.
Rodzice najczęściej mają dobre intencje. Jeszcze przed narodzinami malucha zaczynają snuć plany na kogo wyrośnie ich dziecko. Są zgodni, że ma być szczęśliwe, uczciwe, odważne i asertywne. Potem szybko uczą się, że w kryzysowych momentach tradycyjny klaps jest bardzo pomocny. Przecież maluch – po takiej karze – przestaje krzyczeć, zabiera paluszki z kontaktu i – krótko mówiąc – staje się grzeczny. Tylko czy dzięki tej szybkiej metodzie...
Jak najlepiej przygotować dziecko do tej ogromnej zmiany w życiu i pomóc w czasie pierwszych dni? Pamiętajcie, że bardzo ważne jest nastawienie. Optymistyczne podejście do tego nowego etapu w waszym życiu gwarantuje Wam połowę sukcesu. Musicie być pewni, że przedszkole to dobre miejsce dla waszego dziecka. Z pewnością będziecie mieć tremę, spróbujcie jednak zachować pogodę ducha.
Spróbuj cofnąć się do swoich dziecięcych lat. Czas beztroski i zabawy? Cudowne przyjaźnie, czasem tylko sprzeczki o zabawki? Idylla? Niekoniecznie. W każdym razie nie dla wszystkich. Czy ktoś z dorosłych pamięta o problemach, które pojawiły się na początku jego drogi życia przedszkolnego, jak np. kłopoty z adaptacją w grupie rówieśniczej? Z wiekiem niektóre wspomnienia zacierają się albo zostają zepchnięte w głąb naszej przepastnej pamięci.
Większość rodziców, głównie matek (ojcowie zdają się tego tematu nie zauważać - tak wygodniej), nie rozmawia z dziećmi o seksie. Dorośli wolą udawać, że nie ma problemu. Liczą na szkołę czy Internet, za bardzo wierzą nastolatce lub nastolatkowi. Niekiedy grożą, straszą lub milcząco...
Moja trzecia pociecha, właśnie zaczęła drugi tydzień w żłobku. W naszym mieście do oddziałów żłobkowych przyjmuje się maluchy dopiero po ukończeniu pierwszego roku życia. U nas najlepiej sprawdziło się: odprowadzanie przez tatusia - mężczyzna, przelewa znacznie mniej obaw na dziecko, bo ma ich znacznie mniej, zaufanie do ciotek - mają doświadczenie, znają się na dzieciach, jak czegoś nie wiedzą to zapytają, cierpliwość i konsekwencja wobec wszelkich prób odreagowania na rodzicach zmian w swoim życiu przez szkraba - tulimy, przytulamy, ale nie zmieniamy zasad, jeśli bicie było karane, to teraz też tak pozostaje. Bardzo pomogło też doświadczenie- faktycznie sama mijałam rozdygotaną mamę, które twierdziła, że zostawiła płaczące dziecko, chwile później zostawiałam swoją płacząca bestię i widziałam jej uśmiechnięte maleństwo biegnące do cioci. Dzieci na prawdę płaczą głownie przy nas, i chwile później przestają. Jeśli jest inaczej zostaniemy o tym poinformowani.
Efekt? liczę, że i tym razem po dwóch tygodniach, czyli za kilka dni, przerzucimy się z pieluch na majteczki. A już teraz dziecko próbuje nucić żłobkowe nocnikowe piosenki.
Zielony ekspert
Alicja Sieklucka – pedagog z ponad 25-letnim stażem pracy z dziećmi
Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego - Wydziału Pedagogicznego. Na macierzystej uczelni ukończyła również Studia Podyplomowe w zakresie "Profilaktyka Społeczna i Resocjalizacja" oraz "Wychowanie Seksualne". Otrzymała dyplom Gnieźnieńskiej Wyższej Szkoły Humanistyczno-Menedżerskiej "Milenium" - Studia Podyplomowe w zakresie "Organizacji i Zarządzania", "Menedżer w Oświacie" oraz Szkoły Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku w zakresie "Integralna edukacja wczesnoszkolna z językiem angielskim". Ukończyła dziesiątki szkoleń, m.in: rozwoju dzieci i młodzieży, rozwiązywania problemów wychowawczych i konfliktów, asertywności, uzależnień, komunikacji interpersonalnej. Za swa pracę otrzymała nagrodę od prezydenta...
Jesteś eko-mamą? Chcesz podzielić się swoimi poglądami na temat ekologii, naturalnej ciąży, rodzicielstwa bliskości, pieluszek wielorazowych, pielęgnacji oraz wychowania dziecka? Dołącz do eko-użytkowników!
Jesteś eko-mamą? Chcesz podzielić się swoimi poglądami na temat ekologii, naturalnej ciąży, rodzicielstwa bliskości, pieluszek wielorazowych, pielęgnacji oraz wychowania dziecka? Dołącz do eko-użytkowników!
1001 pytań i odpowiedzi na kazdy temat. Jeżeli chcesz się dowiedzieć więcej zajrzyj tutaj.